maandverband

jul 31, 2021

Door: Frank van Kasteren

Vorige week moest ik inlegkruisjes kopen. Gewoon, tijdens het boodschappen doen. Het werd ineens toegevoegd aan het lijstje. Wij hebben zo’n app, een digitaal boodschappenlijstje. Superhandig. Hoewel ik overduidelijk de enige was die het zag verschijnen -los van de app-ontwikkelaars, Facebook, Apple en waarschijnlijk Gmail- deed ik alsof het me niets deed. Ik deed alsof er appelmoes of pindakaas verscheen. Ik dacht: ‘Oh ja, natuurlijk, haal ik ff’.

Een man die doelgericht, onverschillig en ontspannen een kwartier naar het schap van de  menstruatie artikelen staat te turen.

Ik had nog nooit inlegkruisjes gekocht. Daar schrok ik van, van het feit dat ik blijkbaar nog nooit inlegkruisjes had hoeven kopen. Tot op heden was ik in de veronderstelling dat ik vrij goed op de hoogte was van menstruatie, aangezien mijn moeder en zusje er altijd vrij open spraken. Ik was juist altijd als de dood dat ik ‘zo’n man’ zou zijn. Zo’n man die geen idee heeft en het vooral een vies en verwarrend onderwerp vindt. Zoals sommige van mijn vrienden dat zijn. Misschien heb ik wel zo mijn best gedaan om te doen alsof ik het allemaal wel wist, dat ik vergeten ben vragen te stellen. Gewoon een paar simpele, praktische vragen. Intussen had ik het juiste schap gevonden en betrapte mezelf op een mengelmoes van gevoelens. Iets wat in zat tussen de gêne van condooms kopen en het ongemak van een nieuw lampje voor je auto kopen, en dan doen alsof je heus wel weet welk type lampje je moet hebben. (Ik heb nog steeds twee vrachtwagenlampen in mijn dashboardkastje liggen.) Het voelde alsof ik de foute keuze kon maken en dat iemand mij daar dan ter plekke op zou kunnen betrappen. Ik deed dus alsof ik precies wist wat ik kwam doen en hoe ik dat kwam doen. Doelgericht, zeker van mijn zaak, onverschillig, ontspannen en totaal in control. Met terugwerkende kracht vind ik het jammer dat het niet gefilmd is, ik ben zo benieuwd hoe het eruit heeft gezien. Een man die doelgericht, onverschillig en ontspannen een kwartier naar het schap van de  menstruatie artikelen staat te turen. Ik ben zelfs een paar keer opzij gestapt omdat er mensen in het voorbijgaan snel een artikel uit het schap grepen. Precies zoals ik mijn appelmoes koop, en mijn pindakaas. Inmiddels had ik al wel de incontinentie inlegkruisjes eruit gefilterd, die moest ik niet hebben, vermoedde ik. Ook had ik bedacht dat de artikelen die schaars leken te zijn waarschijnlijk de populaire waren. Ik moest niet de duurste hebben, leek me, maar ook zeker niet de goedkoopste. Niet iets met een verpakking die eruit ziet alsof je afwasmiddel koopt, of bloemen. Niet te groot. Maar ook zeker niet te klein. Mijn vriendin is niet heel klein. 

Verder dan een paar afkortingen van porno-termen ben ik niet gekomen.

Na een kwartier had ik het gevonden. Ik was best trots. Ik ben zo’n vriend aan wie je dit klusje kunt uitbesteden, aan wie je zoiets zonder schaamte kan vragen en die dan met een weloverwogen, goede keuze thuiskomt. Misschien wel vanaf nu alleen maar dit merk inlegkruisjes, gewoon omdat het zo lekker zit. Perfect. Nonchalant wierp ik het pakje thuis op het aanrecht. ‘Ik heb deze maar genomen,’ zei ik. ‘Ik wist het ook niet precies.’ Ik probeerde mijn hoopvolle blik te verbergen. Het bleef even stil. ‘Oh. Ja. Eeh. Ook goed. Ja, dat is ook goed,’ zei Dafne. Ik had maandverband gekocht. Geen inlegkruisjes. Dat is dus iets anders. ‘Ja, maar dit is ook altijd handig om te hebben hoor,’ probeerde ze mijn schaamte te temperen. Had ik nou maar net iets meer vragen gesteld. Gewoon een paar praktische vragen. Waarom doe ik altijd alsof ik het wel weet. Zo typisch voor een man. Ik heb nog best een tijd nagedacht over dingen die je als man aan een vrouw kunt vragen, die dezelfde verwarring zouden veroorzaken. Verder dan een paar afkortingen van porno-termen ben ik niet gekomen.

Misschien is het omdat ik niet echt sterk en niet echt mannelijk ben, maar ik heb niet zoveel met dat hele man-zijn. Ik vind het nogal plat. Wij hebben geen aparte dokter voor ons geslachtsdeel. Daar hebben wij gewoon onze huisarts voor. Wij worden niet volwassen door borsten te krijgen waar later voeding in gemaakt kan worden, of door ongesteld te worden zodat er een baby in onze buik kan groeien. Wij krijgen een baard, niemand weer waar die voor is. Een zaadlozing, waar we vervolgens een aanzienlijk deel van ons leven zoet mee zijn. En een achterlijk lage stem, uit het niets, van de een op de andere dag. En dan doen we er vervolgens een paar jaar over om die stem een beetje onder controle te krijgen. Wij worden niet zwanger. Wij zitten erbij, soms. Met een beetje geluk. Als we er nog zijn. En dan doen we alsof we weten waar het over gaat. Wij moeten ook een gynaecoloog. Gewoon, eens in de zoveel tijd. Niet voor onszelf, maar om ons uit te leggen hoe het zit. Hoe het werkt. Om de verhalen te horen. En gewoon om een paar vragen te stellen. Een paar simpele, praktische vragen.    

blog: out of tune

blog: out of tune

Door: Frank van Kasteren Je kent het wel, van die films of boeken of verhalen die de wereld om je heen veranderen. Of eigenlijk natuurlijk hoe je naar die wereld om je heen kijkt. Dit was zo'n verhaal voor Dafne en mij. The Last Sound heet het. Het is een aflevering...

album release!

album release!

Eindelijk is het zover! Na bijna anderhalf jaar wachten op een onberekenbaar virus en een onberekenbaar kabinet is de datum van onze album release bekend. Op 15 oktober zal ons debuutalbum 'Out of Tune' op alle online platforms te beluisteren zijn, en is het overal...

live @ giel!

live @ giel!

Vorige week waren wij te gast bij Giel Beelen op Radio 2! We hebben daar twee akoestische versies gespeeld: één van Late Night Lover (een nummer dat nog niet is uitgekomen, maar op het album Out of Tune staat dat 15 oktober uitkomt), en onze single Shimmering Light....

etienne

etienne

Als Frank en ik nieuwe liedjes gaan schrijven, reizen we altijd af naar een vrijstaand, afgelegen huisje op een plek die we nog niet kennen. Een onbekende omgeving inspireert. Vorige week mochten we in een huis zitten in Binarville, een pittoresk dorpje in...

eastpack

eastpack

Door: Frank van Kasteren Al jaren lang heb ik de fantasie dat ik op een dag opsta, mijn Eastpack rugtas vul met net te veel boeken, op de fiets stap met Roses van Outcast op mijn mp3-speler en begin aan een nieuw jaar op mijn middelbare school.Het begin van een...

blog: bang in het bos

blog: bang in het bos

Door: Dafne Holtland Toen ik klein was, gingen we elke vakantie met het gezin de natuur in. Mijn broertjes en ik namen nauwelijks speelgoed mee en we hadden geen tv, internet, telefoon of laptop. Volgens mijn moeder hebben we ons nooit een seconde verveeld. In Zweden,...

Blog: papa

Blog: papa

Door: Frank van Kasteren Al sinds ik heel jong ben, weet ik dat mijn vader nergens goed in is. Als kind zat ik op voetbal, daar waren de vaders altijd bij. Stuk voor stuk vertelden ze langs de lijn over dat ze bijna profvoetballer waren geweest, alle vaders. Mijn...

Blog: vrijheid

Blog: vrijheid

Door: Dafne Holtland Vandaag is het 5 mei, de dag waarop we samen stilstaan bij vrijheid. Alhoewel fysiek samen nu niet echt mogelijk is aangezien het grootste deel van de Nederlanders thuis werkt, je niet meer dan twee personen mag ontvangen, er geen evenementen zijn...

live @ blokhuis op zondag

live @ blokhuis op zondag

We hadden de eer om een paar van onze nummers live te spelen bij Leo Blokhuis op NPO radio 2! Check hier 'Look at the sky' live. https://www.youtube.com/watch?v=IQrZfGcAwK0

Blog: Fantasie crisis

Blog: Fantasie crisis

Door: Frank van Kasteren Het is lente. In Nederland weet je het nooit zeker, dus pin me er niet op vast. Voor je het weet is het hier weer aan het hagel-regen-sneeuwstormen. Maar aangezien Dafne net haar 'werken in de tuin'-pet heeft opgezet en begonnen is met het...